5 km langs een molen, een vergeten spoorlijn, onverwachte struisvogels en een mysterieuze veetunnel.
Het Regionaal Natuurpark Périgord-Limousin heeft de gave om een ogenschijnlijk gewoon stukje platteland te veranderen in een soort openlucht-rariteitenkabinet. De teams hebben honderden paden zorgvuldig gemarkeerd die de opmerkelijke locaties in de regio met elkaar verbinden — en bij een van deze paden, vanaf Château le Verdoyer, wacht een gezinswandeling die we graag de Boucle du Tacot noemen: ongeveer 5 km, een bescheiden hoogteverschil en een reeks kleine verrassingen die van dit uitstapje veel meer maken dan een eenvoudige spijsverteringswandeling.
De praktische gids
~5 km
1u30 tot 2u
Makkelijk
Het hele jaar
Vertrek
De route is direct vanaf de camping toegankelijk, zonder auto. Hij is uitermate geschikt voor gezinnen met kinderen, recreatieve wandelaars en honden aan de lijn — zoals blijkt uit de vele bezoekers die de wandeling graag nog een keer zouden doen.
Het vertrek: tussen de twee vijvers
Alles begint in het hart van het landgoed. U hoeft alleen maar af te dalen tussen de twee vijvers van de camping, langs de visvijver te lopen tot aan de uitgang van het terrein, en de kleine weg te volgen die naar het gehucht Maziéras leidt. Enkele fraai gerestaureerde huizen heten u welkom, en daar slaat het gemarkeerde pad rechtsaf via een steil bospad.
Onderweg passeert u de Moulin de Maziéras — een van de vele watermolens die vroeger de rivieren en beekjes van de Périgord Vert sierden en essentieel waren voor het landbouw- en ambachtelijke leven in de regio. Sommige zijn verbouwd tot woonhuis; deze herbergt vandaag de dag een ambachtelijke brouwerij. Het pad vervolgt zijn weg door de bossen, in de rust van een heerlijk koel bos.
Het oude station van de Tacot: toen de trein hier nog reed
U komt uit bij een afgelegen gebouw langs de weg met een sobere en functionele architectuur, representatief voor de spoorwegbouw van het begin van de 20e eeuw. Dit was het station van de Tacot van Saint-Saud. De ‘Tacot’ — de liefkozende bijnaam voor deze kleine stoomtrein — verbond tussen 1912 en 1934 Saint-Pardoux-la-Rivière met Saint-Mathieu-en-Limousin. Het station huisvest nu het gemeentelijke weegsysteem, maar het is niet moeilijk om u de reizigers voor te stellen die daar met hun koffers stonden te wachten.
Het weetje: de klim naar Freisseing was zo steil dat passagiers soms uit de wagon stapten om het gewicht te verminderen… en de trein hielpen om boven te komen. Welkom in het tijdperk van participatief openbaar vervoer.
Vanaf dit punt wandelt u over het oude traject van de Tacot zelf — herkenbaar aan de passages die in de rotsen zijn uitgehakt om de trein door te laten. Een stukje geschiedenis onder uw voeten.
De struisvogels: nee, u droomt niet
De wandeling heeft een verrassing van formaat in petto — letterlijk. Als u langs een boerderij loopt, wees dan niet verbaasd als grote vogels met lange nekken naar het hek komen om u met evenveel nieuwsgierigheid te bekijken als u naar hen. Struisvogels, midden in de Périgord Vert. De boerderij verkoopt vlees, eieren en veren voor de liefhebbers — een bijzonder adresje om in uw reisgids te noteren.
De veetunnel: een 19e-eeuwse tunnel voor vee
Dit is het pronkstuk van de wandeling. De Boviduc (veetunnel) is een kleine tunnel die onder het spoor is gegraven en over het beekje de Malincourie loopt, op de grens van de gemeenten van Saint-Saud-Lacoussière. De functie? Vee laten oversteken zonder het treinverkeer te hinderen. Vanaf het hoofdpad is hij niet te zien — u moet het kleine houten bordje volgen om hem te vinden en er doorheen te lopen. Een lage, vochtige doorgang, heerlijk anachronistisch en perfect om indruk te maken op kinderen (en volwassenen).
De Malincourie stroomt er vredig naast: de ideale plek voor een korte pauze, de hond even te laten afkoelen en krachten op te doen voor het laatste stuk.
De terugkeer: de valleien van Freisseing en Pierre Blanche
Het pad stijgt richting het gehucht Freisseing, dat uitkijkt over de vallei en prachtig uitzicht biedt op de omliggende weilanden en bossen. Na enkele rustige huizen buigt u rechtsaf richting het gehucht Pierre Blanche. En bijna zonder dat u het doorheeft, bent u terug bij de vijvers van Le Verdoyer — precies waar u bent vertrokken. De cirkel is rond.
Met het gezin, een “oude” hond en twee kinderen deden we er 1u30 tot 2u over om volop van elke bocht te genieten. Maar één ding is zeker: het wordt een prachtige middag.
Tips voor vertrek
De wandeling is het hele jaar door begaanbaar. In het voorjaar sieren wilde orchideeën de bosranden; in de herfst maken de paddenstoelen en kleuren het pad tot een levendig palet. In de winter hebben de stilte van het bos en de mist over de valleien hun eigen magie. Wandelschoenen worden aangeraden, zeker na regen — sommige bospaden kunnen glad worden.
Voor vragen over de route, alternatieven of andere gemarkeerde paden in de regio, staat de receptie van de camping voor u klaar. U kunt ook de bronnen van het Regionaal Natuurpark raadplegen op pnr-perigord-limousin.fr, of de GPS-route van de Boucle du Tacot vinden op Visorando.
